De Trophy Husband Bestaat. Vraag Maar Aan De Dallas Cowboys Cheerleaders

Waarom mannen in de meest conservatieve hoek van de Verenigde Staten, hun partner wél op één zetten

Eerder deze week kwam seizoen 3 van “America’s Sweethearts: Dallas Cowboys Cheerleaders” uit op Netflix. En zoals vele anderen, heb ik het hele seizoen in twee dagen uitgekeken. Maar er was één bepaalde scene die mij opviel.

We zien Luc Powell, de man van Dallas Cowboys Cheerleader Kleine Powell, fanatiek de sterren van haar uniform schoonmaken met een sopje en een tandenborstel.

Dit is een opvallende scene in de context van de Dallas Cowboys Cheerleaders omdat het zich afspeelt in een cultuur die doorgaans geassocieerd wordt met rechts-conservatieve waarden. Denk aan: Texas, pick-up trucks, zondagskleding en American football. Het is een wereld waarin traditionele genderrollen vaak de norm zijn: de man is de kostwinner, en de vrouw houdt het huishouden draaiende.

Toch, lijkt het bijna alsof de traditionele genderrollen zijn omgedraaid in de serie. Terwijl de cheerleaders late uren maken, keihard werken en hun dromen achterna gaan, nemen de mannen meer een ondersteunende rol aan.  Ze koken, helpen mee in huishoudelijke taken, zorgen dat het huis helemaal spic en span is zodat het verkocht kan worden, en maken dus zelfs de iconische uniforms van hun partner schoon.

De serie laat zien dat zelfs in een conservatieve cultuur, mannen in staat zijn om hun vrouwelijke partners te ondersteunen in het huishouden en ruimte te maken voor de ambities van hun vrouw. 

De vraag is dus niet óf ze het kunnen.

De vraag is: waarom doen ze het hier wél?

Het antwoord is eigenlijk best simpel: hun werk wordt erkend als werk.

De serie laat zien dat de cheerleaders ontzettend hard werken. We zien de lange dagen die ze maken, we zien de fysieke uitputting en de opofferingen die ze maken. Maar mede door de grote media aandacht zien we ook de publieke waarde van hun werk. De serie presenteert de cheerleaders namelijk niet als bijzaak. Sterker nog, ze zijn een essentieel onderdeel van de American football cultuur. Ze zorgen voor de sfeer tijdens de wedstrijd, ze zorgen ervoor dat de spelers gemotiveerd blijven, en houden de energie hoog bij het publiek. Wat zij doen, is belangrijk. Hun werk doet ertoe.

Deze erkenning had directe gevolgen. Een centraal thema in seizoen 2 van de serie is namelijk de onderbetaling van de cheerleaders. Jarenlang verdienden de cheerleaders maar 15 dollar per uur, net iets boven het minimumloon. Een schandalig laag bedrag voor vrouwen die zoveel opofferen en hard werken voor zo’n groot miljardenbedrijf. Daarom streden de cheerleaders al jaren voor een eerlijker loon, maar pas nadat de Netflix serie hun arbeidsomstandigheden blootlegde en de organisatie onder publieke druk kwam te staan, kwam er verandering. Sinds het 2025-2026 football seizoen, verdienen de cheerleaders wel 400% meer.  Dat komt neer op ongeveer 75 dollar per uur.

De erkenning stopte trouwens niet bij een hoger salaris. Door het succes van de show ging er voor de cheerleaders een hele nieuwe wereld open. Partnershipdeals, branddeals, en influencercontracten. Voor hun werd cheerleading voor het eerst een baan waar ze daadwerkelijk van konden leven.  Bij publieksfavoriet Reece Weaver zien we dit het duidelijkst. Haar man Will Allman heeft namelijk inmiddels zijn eigen baan opgezegd. Zij draagt met haar nieuwe inkomen het hele huishouden. Hij is nu fulltime trophy husband.

Op het eerste gezicht lijkt dit op een omkering van traditionele genderrollen. Maar ondersteuning betekent niet automatisch gelijkwaardigheid. Soms is deze ondersteuning namelijk onderdeel van een bredere strategie waarin het type werk wat een vrouw doet goed past bij een bepaald ideaalbeeld van vrouwelijkheid. De verschuiving van cheerleader naar influencer is namelijk niet alleen winstgevender, maar past ook beter in een traditioneel levenspad zoals gezinsvorming.

Het is dan ook geen wonder dat het internet verontwaardigt reageert op Reece haar vertrek van de Dallas Cowboys Cheerleaders. Toch, is het belangrijk om onderscheid te maken tussen persoonlijke keuzes, en systematische patronen. Dat de keuze van Reece misschien voortkomt vanuit een christelijke en meer conservatieve geloofsovertuiging, betekent niet meteen dat haar man haar deze keuze heeft opgelegd.

Deze voorbeelden laten zien dat vrouwenwerk pas erkend wordt zodra het sociaal acceptabel, zichtbaar en economisch waardevol wordt. En zodra dat gebeurd, ontstaan er opeens hele duidelijke regels voor hoe je iemand daarin dan ondersteunt. Lange werkdag? Dan kook je. Uniform vies? Dan maak je die schoon. Partnership deal? Dan help je met filmen en editen. Grote wedstrijd? Dan sta je aan de zijlijn te juichen. Het werk is concreet. De ondersteuning daarmee ook.

Dat is precies het verschil met het werk dat vrouwen naast hun betaalde baan óók nog doen. Tegenwoordig hebben veel vrouwen een baan die wel erkend wordt. Het probleem is alleen dat zodra die werkdag voorbij is, er voor velen nog een tweede begint. Alhoewel steeds meer mannen tegenwoordig meehelpen in het huishouden, laat onderzoek keer op keer zien dat vrouwen in heteroseksuele relaties nog altijd het grootste deel van de cognitieve en emotionele last dragen. Denk aan, het onthouden van verjaardagen, het plannen van afspraken, weten wat er in de koelkast ligt, en wanneer de tandarts gebeld moet worden. Werk dat niemand ziet, totdat het niet gebeurt.

Voor dit onzichtbare werk bestaan er geen duidelijke regels voor ondersteuning. Er is geen uniform die schoongemaakt moet worden, geen branddeal die gefilmd moet worden, geen wedstrijd om langs de zijlijn te staan, en er is geen fluitsignaal of applaus die het einde van de werkdag signaleert. Kortom, er is geen duidelijk moment waarop je kan inspringen. En dat maakt het misschien moeilijker voor mannen om hun vrouw in dit soort werk te ondersteunen.

En juist dat is wat een reality-tv show ons niet kan laten zien. We zien Luc met een tandenborstel een uniform schoonmaken, en we zien de mannen koken nadat hun cheerleaders thuiskomen van een lange dag. We zien dat vrouwen centraal staan in het leven van hun man, maar we zien niet wie constant drie stappen vooruit denkt om alles draaiende te houden.

Eén ding is zeker: of je nu een Dallas Cowboys Cheerleader bent of een huisvrouw, vrouwen werken keihard. En gelijkwaardigheid begint bij het erkennen van ál het werk dat vrouwen doen. Betaald én onbetaald. Zichtbaar én onzichtbaar.